Stilaan krijgt het project vorm

Hier zijn we weer. Woensdag 27 april kwamen we samen om, zoals ik eerder gezegd had, de puntjes op de i te zetten. Nu besef ik dat dat misschien wishful thinking was. Die puntjes zijn eerder echte bollen geworden.  Door de drukke stageweken en vooral het oh-zo-geliefde VOS-project, slaagde niet iedereen erin om zijn deel af te krijgen. Het gevolg: we proberen elkaar te helpen bij de indeling van de activiteiten. Nu kan je je wel inbeelden dat dat niet zo vlot verloopt tijdens het 'spitsuur' in de refter. Daarom besloten we zelf eerst even een lunchbreak te nemen. Ja ja, wij nemen een break nog voor we begonnen zijn, mag het? Goed, een halfuur later (of 3 kwartier, whatever), gaan we aan de slag. We brainstormen en proberen een dagindeling voor de eerste dag op punt te stellen. Uiteraard beginnen we het project met een heleboel kennismakingsspelletjes. Het besef dat die kennismakingsspelletjes moeilijker voor ons dan voor de leerlingen zelf gaan zijn, groeit stilaan. Geen probleem, het is een goede instap, behouden dus. Verder zoeken we naar een manier om de woordenschat 'leuk' aan te brengen, zonder het hoofddoel te vergeten: onze storyline. Daarom kiezen we ervoor om de leerlingen eerst de namen van landen te leren. Daarna komt onze koffer, wat neem je mee op reis? Hoewel deze vraag voor ons vrouwen niet altijd eenvoudig is en zorgt voor dagenlang stressen, verwachten we wel van onze leerlingen dat ze het simplistisch houden. Eenvoudig, zodat ze het zeker onthouden. Hierop bouwen we woensdag verder op aan de hand van een groot ganzenbord om de leerstof te herhalen én uit te breiden. De leerlingen gaan dan ook een poppetje aankleden met stofjes en dan uitleggen wat ze dragen, welke motiefjes ze zien, enzovoort. Gelukkig hebben we veel mannelijke leerlingen, anders lopen we het risico dat dit uren duurt. "Nee! Dat past niet bij elkaar. Toch maar het ander rokje. Of nee, dat is misschien wat te kort? Zucht." Daar zullen we nu (waarschijnlijk) geen problemen mee hebben. De aandacht verslapt stilaan. Een blik op de klok doet ons beseffen dat we al 2 uur bezig zijn. Oeps.. Snel verder dan. Of toch maar eerst een pauze, ja doe dat maar. Zo gezegd zo gedaan, 10 minuten later bekijken we de stadstocht voor donderdagnamiddag en al snel wordt Hasselt herontdekt. "Wat, daar kom ik elke dag voorbij en ik heb dat noooooit gezien. Hoe kan dat nu?" Nu de stadstocht rond is, kunnen we de leerlingen daarop voorbereiden in de voormiddag. Rest nog maar één dag: vrijdag. Die gaan we samen uitwerken. Ruilhandel voeren en een feestje voorbereiden, iets zegt me dat we dat met veel plezier gaan doen. Goed, we zijn rond.Dat is maar net op tijd want alle laptops melden low battery. Echter zijn het niet alleen onze laptops die geen energie meer hebben.  Een beetje versuft van de concentratie slaken velen onder ons toch een zucht.  We zijn klaar! Nu alles verder uitwerken, maar dat is bijzaak natuurlijk. Volgende afspraak? Woensdag 3 april, om dan écht de puntjes op de i te zetten.

Efficiëntie alom

Ondertussen al een hele poos geleden, maar ondanks de steeds groter wordende stapels werk en dreigende deadlines, leven we allemaal wel nog. De ene al iets meer dan de ander, maar dat even buiten beschouwing gelaten. Vergaderen... Zo'n gemakkelijk fenoneem. Stap 1: Zoek een gemeenschappelijke datum. ERROR. Daar liep het al een beetje mis voor ons groepje. Het is gemakkelijker om de Eiffeltoren een tiental keer te beklimmen dan één datum te vinden waarop alle groepsleden aanwezig kunnen zijn. Efficiënt als we zijn, besluiten we dan maar om gebruik te maken van het digitale tijdperk waarin we leven, ahum. Onze bundel, verdelen we onder de groepsleden. Iedereen bereidt het werkbundeltje voor. Elk groepslid neemt één voor- of namiddag voor zijn rekening. De oplettende lezer, (iemand?), ziet nu in dat er één halve dag overblijft. Een welgemeende proficiat, aandachtige lezer.  De vrijdagnamiddag, het feestje, bereiden we samen voor. Iedereen is namelijk wel in voor een feestje. We zullen het voor deze keer wel houden op een beschaafd feestje dat pedagogisch- doelstellingen- en VOET'enverantwoord is. Om nog wat extra druk te zetten op elkaar, beslissen we een deadline op te leggen: zaterdag 23 maart wordt alles in onze facebookgroep geplaatst. Op die manier kunnen we, op de eerstvolgende vergadering, alles eens bespreken en de puntjes op de i zetten. Aangezien sommige onder ons wel eens een manisch perfectionistische drang hebben, kan het wel eens een dubbel puntje op de i zijn. In ieder geval, op woensdag 27 maart spreken we weer af. Halleluja,, we hebben een datum gevonden! Misschien daarom dat het hele weerstelsel zo in de war is (hallo, sneeuw in maart?).  Maar het onmogelijke is dus mogelijk geworden. Conclusie van de dag: kleine deeltjes maken één geheel. Hopelijk dan toch. En liefst zo snel mogelijk.

Productiviteit plus positiviteit maakt veel activiteit

Om maar meteen mee te doen met de oh zo befaamde complimentjesdag, beginnen we hier met een complimentje voor onszelf. Van productiviteit gesproken. Zoals gezegd zouden Dina en ikzelf vandaag al eens samenzitten en kijken waar wij nuttig konden wezen. Al redelijk vroeg in de ochtend begonnen we hieraan. Deze keer geen duffe refter die ons motivatiepeil beneden vriespunt doet zakken. Gepakt en gezakt met een dosis goede moed beginnen we aan het uitwerken van een concrete planning. Zo weten we op welk tijdstip welke activiteit gepland staat en kunnen we helemaal beginnen te stressen als die planning niet nageleefd wordt, maar dat moeten onze OKAN'ers natuurlijk niet weten.  Valt het op dat ik nog steeds niet geklaagd heb over stinkende medestudenten of drukte? Wat een rustige werkruimte kan doen! Terwijl ik zo nodig een tijdstip moet plakken op elke activiteit, zorgt Dina ervoor dat we voorzien zijn van materiaal. Al snel hebben we een hele lijst met nodige materialen voor elke dag, waar we - door ogenschijnlijke crisistoestanden en lowbudgetprincipes- volledig zelf voor zorgen. Concrete planning check. Materiaallijst: check! Op naar het volgende punt: de stadstocht. Omdat ik al een soortgelijke zoektocht in Hasselt heb gedaan -en grote ogen opentrok van alle nieuwe plekjes die ik ontdekte- besluit ik me hiermee bezig te houden. Sommige noemen het kopiëren, ik noem het efficiënt werken, maar we behouden de structuur van de oorspronkelijke stadstocht. Het taalniveau zal wel drastisch aangepast moeten worden. Ik kan me voorstellen dat onze OKAN'ertjes grote ogen opzetten bij woorden als "herkenrodekazerne" of "elfe linieregiment" (en misschien niet alleen onze OKAN'ers). Na een eerste blik te hebben geworden, kruipt er toch een zweem teleurstelling tevoorschijn. Het niveau aanpassen betekent ook alle vragen aanpassen, betekent dus eigenlijk ook de hele bundel aanpassen. Daar gaat mijn argument van efficiënt werken. Omdat ik niet zo'n goede vrienden ben en nooit zal worden met paint en die andere toestanden, beslissen we om het plannetje van de oorspronkelijke tocht te behouden. Ondertussen zijn we al een dikke 2 uur verder. Zoals ze zeggen: time flies when you're having fun! Of iets in die aard toch. We verdelen onze taken zodat we, mochten we daar in een vlaag van positiviteit een enorme behoefte aan krijgen, kunnen verder werken. Volgende afspraak: zaterdag 9 maart. Er rest ons nu alleen nog maar de laptops op te bergen,in te pakken en elkaar een denkbeeldig schouderklopje te geven.