Aan alle liedjes komt een eind

Aan alle mooie liedjes komt een eind en dat is ook het geval bij onze projectweek. Vandaag begonnen we de dag met de typische gerechten uit de streek of het land van de leerlingen. Ze werkten met foto's die ze moesten combineren, maar gingen ook zelf vertellen wat er in hun land typisch is. Als we te horen krijgen dat een typisch gerecht 'alles' is, want in Afghanistan eten ze 'alles', proberen we de uitleg toch nog eens uit te leggen. Opvallend is dat de leerlingen toch steeds enthousiast zijn en dat ook blijven. We besluiten om die motivatie en positieve energie hoog te houden met de aankondiging van het feestje in de namiddag. Als ze te horen krijgen dat ze zelf voor het eten gaan zorgen en een ruilhandel gaan voeren op de markt, krijgen we wel een aantal verbaasde blikken toegeworpen. Om niet in affronten te vallen, worden de leerlingen duidelijk voorbereid hierop. Als dat achter de rug is, vertrekken we vol goede moed naar de markt op het Kolonel Dusartplein. We splitsen ons op en gaan aan de slag. Het blijkt een succes, want al snel hebben we een heleboel fruit verzameld. Het weer is ons blijkbaar iets minder gezind. Een plotse regenbui maakt dat we onze ruilhandel op een snel tempo moeten verderzetten. Als we een hele zak vol fruit hebben, kunnen we besluitien dat het een succes was. Tijd om terug te keren naar school. Na de middagpauze verdelen we de taken: fruitsalade maken, wafels bakken, het lokaal versieren en de muziek installeren. Iedereen gaat in een razend tempo aan de slag! Zowel de voorbereiding als het feestje zelf is één groot feest. Alle leerlingen zijn enthousiast en blij. Voor we het weten is het tijd om op te ruimen. Als alles min of meer opgeruimd is en ons lokaal  weer lijkt op een normaal klaslokaal waar niemand kan vermoeden wat we gedaan hebben, houden we nog een korte nabespreking. De leerlingen geven ons bijna allemaal 5/5! Misschien kunnen onze lectoren hier een voorbeeld aan nemen? :-) We nemen afscheid van de leerlingen. De leerlingen bedanken ons zelfs voor de leuke week. Met gemengde gevoelens ruimen we de rest op. We zijn blij dat de vermoeiende week erop zit, maar we vinden het wel jammer om afscheid te moeten nemen van de leerlingen. Ik denk dat ik in iedereens naam kan spreken als ik zeg dat we ons deze week zeker nog lang zullen herinneren!

Dag 3: de zon als reisgezel

Vandaag beginnen we de dag net zo mooi als ze gisteren geëindigd is, letterlijk en figuurlijk. Het mooie weer zorgt al voor een goed humeur bij zowel begeleiders als leerlingen. Het is vandaag tijd om wegaanduidingen en vervoersmiddelen te leren! We beginnen met een verhaal waarin Dina alle middelen aanhaalt en aan de hand van tekeningen visualiseert. Daarna moeten de leerlingen zelf aan het werk en het verhaaltje navertellen in eigen woorden: wie gaat met welk vervoersmiddel naar waar? Dit lukt bijzonder goed, misschien zelfs beter dan verwacht. Daarna spelen ze een memoryspel over de vervoersmiddelen.Opvallend genoeg kenden de leerlingen het spel niet, iets wat voor ons hier in België bijna ondenkbaar is. Het doet ons vermoeden dat deze leerlingen als kind andere bezigheden hadden. Ondanks alles, werd het concept al snel duidelijk! We verdelen de spelen (op 3 niveaus) per 2 leerlingen. Op die manier zijn ze actief genoeg bezig. Voor luieren is hier geen tijd! Na het memoryspel volgt een praktischere oefening: we maken van een leegstaand klaslokaal, dat we eventjes onszelf toekennen, een doolhof. Een leerling wordt geblinddoekt, de andere leerling moet de weg uitleggen om tot de overkant te geraken. Toegegeven, het is een gek zicht, maar het is wel effectief. De leerlingen kennen én gebruiken actief hun structuren. De tijd vliegt, na het doorlopen van het parcours (jawel, iedereen is nog heel) , is het bijna middag. Nog eventjes tijd om de stadswandeling uit te leggen dus. Enkele praktische regels worden kort uitgelegd. Ook wordt besproken hoe je mensen gaat aanspreken op straat. Neen, we roepen niet zomaar: hey meisje! We vragen dit dus op een beleefde manier. Na de middagpauze, die tevens echt omvliegt, is het tijd voor de zoektocht. Omdat we de leerlingen optimaal willen stimuleren, lees: zagende, klagende en gevaarlijk stuntelende leerlingen vermijden, besluiten we de groepen zelf in te delen. Elke groep gaat met 2 begeleiders mee. Tussen elke groep zit er een interval van 5 minuten. De zoektocht is een succes. Het mooie weer zit daar zeker voor iets tussen. De leerlingen zoeken actief naar de antwoorden. Als ze het niet vinden, mogen ze extra uitleg of tips vragen aan buitenstaanders. Deze trekken soms wel verbaasde gezichten, maar als we uitleggen wie we zijn, komt er al snel een glimlach tevoorschijn! Enkel uren, kilometers en diepe zuchten later zijn we terug op school. De leerlingen zijn net zoals de begeleiders enorm moe van het vele wandelen. Voordeel van deze opdracht voor de leerlingen: ze hebben constant Nederlands gesproken en Hasselt leren kennen. Voordeel voor ons? Wij zijn weer een kilootje kwijt.

Dag 2: kort maar krachtig!

Onze tweede dag is ook een feit. Gezien het woensdag was vandaag, was onze tweede projectdag kort maar krachtig. We begonnen met een leuke energizer, alsof de kinderen nog niet genoeg energie hadden! :-) in de energizer wordt de leerstof van de voorbije dagen verwerkt: de verschillende kledingstukken  De leerlingen moeten dan om ter snelst lopen en het gevraagde kledingstuk halen. Ondanks het vroege uur, waren de leerlingen enorm enthousiast, en snel! Stiekem was ik maar al te blij dat ik begeleider was en het niet moest opnemen tegen zulke racers. Vervolgens kwam er nog een leuke activiteit: een ganzenbordspel rond de kledingstukken  Zie je wel, zo gruwelijk zijn we niet, we houden het nog leuk. Hier was de grootste opdracht om de instructie, die vrij lang was, duidelijk over te brengen. Dit leek een beetje een mission impossible en we hebben dan ook verschillende pogingen moeten ondernemen, maar de aanhouder wint! Zo'n 10 minuten later zag je het competitiegevoel in de groepjes toenemen. De leerlingen gaven zich volledig!  Omdat dit als begeleider zelf leuk was om aan te zien, verloren we bijna het uur uit het oog. Gelukkig zijn onze leerlingen zo opmerkzaam en gaven ze zelf aan dat het tijd was. Stilletjes vermoed ik dat het feit dat ze pauze hadden, er iets mee te maken heeft. Na de pauze, en het enorme knip- en plakwerk van Nele, Milan en mezelf, was het tijd om kartonnen mannetjes of vrouwtjes aan te kleden met stofjes en stukken wol. Dit namen de leerlingen wel heel ernstig. Volgens mij zaten er hier en daar wel enkele toekomstige modeontwerpers tussen. Hierna moesten ze hun mannetje natuurlijk ook presenteren en zeggen wat hij/zij draagt. Jammer maar helaas, dit viel niet zo in de smaak. Moet dat nu echt? Ja jongens, we moeten ook iets nuttigs en communicatief doen af en toe. Kwestie van iedereen tevreden te houden. Zo gezegd, zo gedaan. Na wat gestuntel en gestruikel over woorden, heeft iedereen zijn poppetje voorgesteld. Rest ons nog 10 minuten: tijd voor een echte modeshow! Iedereen loopt op onze geïmproviseerde catwalk, doet een bepaalde beweging en vertelt wat hij of zij aan heeft en waarom. Bijvoorbeeld: Ik draag een jurk, want het is warm en zonnig! De ene al wat enthousiaster dan de andere, maar de modeshow wordt dus gehouden. Met deze activiteit kunnen we de dag afsluiten. Nog even opruimen en het lokaal kan worden afgesloten. Stiekem vragen we ons nog af wie er aan het einde van de dag het meest moe is, de leerlingen of wijzelf? Ik heb zo'n stil vermoeden ...

D-day!

Vandaag was het zo ver: D-day! Al weken werken we, de ene keer al wat enthousiaster dan de andere, naar deze ene projectweek toe. Vandaag was dus de startdag ervan. Omdat je maar één kans krijgt voor een eerste indruk, wouden we alles tot in de puntjes geregeld hebben. Daarom spraken we om 8u45 af aan ons lokaal om alles klaar te leggen. Gepakt en gezakt (dit mag je heel letterlijk nemen) kwamen we aan bij ons lokaal. Doordat we goed aan het bewegen zijn, merken we pas als alles klaargezet is, dat er geen verwarming is in het lokaal. We zijn dan wel toekomstige leraren, maar zo cru zijn we nu ook niet om onze leerlingen een hele dag in een koud lokaal te laten zitten. Er zit niks anders op dan te verhuizen. 20 minuten en 500 verbrande calorieën later, staan we klaar in ons lokaal. We versieren het lokaal en proberen het gezellig te maken. Daar komen de eerste leerlingen al aan, met bijhorend kabaal natuurlijk. Om die energie een beetje kwijt te kunnen en om een beetje kennis te maken met elkaar, spelen we voormiddag vooral kennismakingsspelletjes. Dat viel natuurlijk helemaal in de smaak bij de leerlingen, bij sommige iets té goed. Natuurlijk probeerden we het aantal decibels te beperken, maar zeg nu zelf, hoe zou je zelf zijn? De kennismakingsspelletjes verliepen vlot. De begeleiders hadden het veel moeilijker dan de leerlingen om de namen, die soms echte tongtwisters waren, snel te kennen. Na de leuke spelletjes kwam er de eerste opdracht: een mannetje (jezelf) maken en dat met een touwtje verbinden aan het land van oorsprong op de wereldkaart. Wat een mooie mengelmoes van culturen hebben we toch maar in onze klas! Onze grootste verbazing? De leerlingen, die toch wel beter Nederlands konden dan verwacht. We hadden gedacht alles met handen en voeten te moeten uitleggen, maar dat is beperkt gebleven tot enkel de handen. Ze kunnen ook  al wat Nederlands, hoewel je soms heel creatief moet zijn om een bepaald woord te herkennen. Maar het belangrijkste is dat ze hun best doen. Namiddag gaat het over het weer en bijhorende kledij. Al snel weten de leerlingen de begeleiders over vakantie de laten dromen met de mooie weersomstandigheden in hun thuisland. 'Het is altijd warm' en 'het regent nooit' lijkt bijna te mooi om waar te zijn voor ons, in België. Dat hebben de leerlingen ook al snel ondervonden: 'Hier altijd regen!' Ja jongens, helaas, ik had het ook anders gewild. Al bij al verloopt de dag vlekkeloos. Wat wel opvallend is, is dat er een groot aantal leerlingen bijna kauwgumverslaafd zijn. Je laat ze hun kauwgum weggooien en 10 minuten later hebben ze er op miraculeuze wijze weer eentje in hun mond. Daar willen we morgen dus zeker een consequentie op zetten. Voor we het weten, is het tijd. Tijd om op te ruimen en te vertrekken dus! Stilletjes aan druipt het lokaal leeg en blijven de begeleiders moe maar zeer voldaan achter. Iets minder gepakt en gezakt als deze morgen en met tonnen minder energie vertrekken we naar huis. Het was een geslaagde dag, hopelijk een voorbode voor de rest van de week!

De eindmeet is in zicht

Met een dagje vertraging, donderdag in plaats van woensdag, kwamen we nog eens samen om aan de laatste, toch wel redelijk zware loodjes, te werken. Afspraak om 17uur aan de bibliotheek, voorbeeldige studenten dat we zijn. Toen we daar aankwamen en  een doodse stilte ons overviel, besloten we om toch maar in een café te gaan werken, de boom in met die goede studentenvoornemens. Vooraleer iedereen een keuze gemaakt heeft en vooraleer de ober-die vol overgave zijn job uitoefende, NOT-, waren we een half uur verder. Goed, nu beginnen we er écht aan. Dina stelt haar onderdeeltje voor. Met wat feedback van een zeer kritische jury, namelijk wijzelf, zag alles er prima uit. Daarna was het de beurt aan Liesbeth. Ook zij stelt haar deeltje voor. Als de belangrijkste opmerking het veranderen van punaises naar duimspijkers is, kan je wel besluiten dat alles in orde is. Zo dat ziet er dus goed uit. Zijn we dan nu klaar? Euh .. Neen? Toch maar wat te drinken bijbestellen dan, een soldaat gaat ook nooit zonder wapens ten strijde.  Over het algemeen is onze bundel klaar, maar 'over het algemeen' is niet genoeg. Deze moet dus zeker afgerond worden tegen ten laatste 12 april. Alles wordt doorgestuurd naar Lies, die samen met Nele zorgt dat er één document is. Ondanks het feit dat colourblocking en mix&matching tegenwoordig enorm in is, kiezen we toch voor  één lay-out voor het hele document.  Er wordt ook nog een beeldenwoordenboek voorzien, zodat de leerlingen altijd kunnen gaan terugkijken (en zodat wij niet alles 100 keer met handen en voeten moeten uitleggen/uitbeelden, hoewel dat onze dagelijkse dosis lichaamsbeweging wel zou kunnen zijn).  Verder zouden er nog een aantal organisatorische puntjes geregeld moeten worden. We verdelen de taken. Ondertussen verandert het gespreksonderwerp van okan'ers naar skivakanties, missende borrelhapjes en luie obers. Een duidelijke indicator dat het tijd is om af te ronden. Of toch niet, we missen nog het belangrijkste: ons afscheidsfeestje op vrijdagnamiddag. Misschien niet onbelangrijk: welke hapjes zijn goedkoop, makkelijk te ruilen op een markt en makkelijk te maken zonder keukentje(lees: geen fornuis, geen oven, geen microgolf, met een beetje geluk wel een stopcontact)? Fruit op een stokje (gezond!) en wafels (toegegeven, iets minder gezond, maar oh zo lekker). De leerlingen zorgen zelf voor muziek. Wij voor decoratie, boksen enzovoort. Ons feestje krijgt stilaan vorm, het ideale moment dus om af te sluiten. We zijn er (zo goed als) klaar voor, laat die okan'ers maar komen!

Stilaan krijgt het project vorm

Hier zijn we weer. Woensdag 27 april kwamen we samen om, zoals ik eerder gezegd had, de puntjes op de i te zetten. Nu besef ik dat dat misschien wishful thinking was. Die puntjes zijn eerder echte bollen geworden.  Door de drukke stageweken en vooral het oh-zo-geliefde VOS-project, slaagde niet iedereen erin om zijn deel af te krijgen. Het gevolg: we proberen elkaar te helpen bij de indeling van de activiteiten. Nu kan je je wel inbeelden dat dat niet zo vlot verloopt tijdens het 'spitsuur' in de refter. Daarom besloten we zelf eerst even een lunchbreak te nemen. Ja ja, wij nemen een break nog voor we begonnen zijn, mag het? Goed, een halfuur later (of 3 kwartier, whatever), gaan we aan de slag. We brainstormen en proberen een dagindeling voor de eerste dag op punt te stellen. Uiteraard beginnen we het project met een heleboel kennismakingsspelletjes. Het besef dat die kennismakingsspelletjes moeilijker voor ons dan voor de leerlingen zelf gaan zijn, groeit stilaan. Geen probleem, het is een goede instap, behouden dus. Verder zoeken we naar een manier om de woordenschat 'leuk' aan te brengen, zonder het hoofddoel te vergeten: onze storyline. Daarom kiezen we ervoor om de leerlingen eerst de namen van landen te leren. Daarna komt onze koffer, wat neem je mee op reis? Hoewel deze vraag voor ons vrouwen niet altijd eenvoudig is en zorgt voor dagenlang stressen, verwachten we wel van onze leerlingen dat ze het simplistisch houden. Eenvoudig, zodat ze het zeker onthouden. Hierop bouwen we woensdag verder op aan de hand van een groot ganzenbord om de leerstof te herhalen én uit te breiden. De leerlingen gaan dan ook een poppetje aankleden met stofjes en dan uitleggen wat ze dragen, welke motiefjes ze zien, enzovoort. Gelukkig hebben we veel mannelijke leerlingen, anders lopen we het risico dat dit uren duurt. "Nee! Dat past niet bij elkaar. Toch maar het ander rokje. Of nee, dat is misschien wat te kort? Zucht." Daar zullen we nu (waarschijnlijk) geen problemen mee hebben. De aandacht verslapt stilaan. Een blik op de klok doet ons beseffen dat we al 2 uur bezig zijn. Oeps.. Snel verder dan. Of toch maar eerst een pauze, ja doe dat maar. Zo gezegd zo gedaan, 10 minuten later bekijken we de stadstocht voor donderdagnamiddag en al snel wordt Hasselt herontdekt. "Wat, daar kom ik elke dag voorbij en ik heb dat noooooit gezien. Hoe kan dat nu?" Nu de stadstocht rond is, kunnen we de leerlingen daarop voorbereiden in de voormiddag. Rest nog maar één dag: vrijdag. Die gaan we samen uitwerken. Ruilhandel voeren en een feestje voorbereiden, iets zegt me dat we dat met veel plezier gaan doen. Goed, we zijn rond.Dat is maar net op tijd want alle laptops melden low battery. Echter zijn het niet alleen onze laptops die geen energie meer hebben.  Een beetje versuft van de concentratie slaken velen onder ons toch een zucht.  We zijn klaar! Nu alles verder uitwerken, maar dat is bijzaak natuurlijk. Volgende afspraak? Woensdag 3 april, om dan écht de puntjes op de i te zetten.

Efficiëntie alom

Ondertussen al een hele poos geleden, maar ondanks de steeds groter wordende stapels werk en dreigende deadlines, leven we allemaal wel nog. De ene al iets meer dan de ander, maar dat even buiten beschouwing gelaten. Vergaderen... Zo'n gemakkelijk fenoneem. Stap 1: Zoek een gemeenschappelijke datum. ERROR. Daar liep het al een beetje mis voor ons groepje. Het is gemakkelijker om de Eiffeltoren een tiental keer te beklimmen dan één datum te vinden waarop alle groepsleden aanwezig kunnen zijn. Efficiënt als we zijn, besluiten we dan maar om gebruik te maken van het digitale tijdperk waarin we leven, ahum. Onze bundel, verdelen we onder de groepsleden. Iedereen bereidt het werkbundeltje voor. Elk groepslid neemt één voor- of namiddag voor zijn rekening. De oplettende lezer, (iemand?), ziet nu in dat er één halve dag overblijft. Een welgemeende proficiat, aandachtige lezer.  De vrijdagnamiddag, het feestje, bereiden we samen voor. Iedereen is namelijk wel in voor een feestje. We zullen het voor deze keer wel houden op een beschaafd feestje dat pedagogisch- doelstellingen- en VOET'enverantwoord is. Om nog wat extra druk te zetten op elkaar, beslissen we een deadline op te leggen: zaterdag 23 maart wordt alles in onze facebookgroep geplaatst. Op die manier kunnen we, op de eerstvolgende vergadering, alles eens bespreken en de puntjes op de i zetten. Aangezien sommige onder ons wel eens een manisch perfectionistische drang hebben, kan het wel eens een dubbel puntje op de i zijn. In ieder geval, op woensdag 27 maart spreken we weer af. Halleluja,, we hebben een datum gevonden! Misschien daarom dat het hele weerstelsel zo in de war is (hallo, sneeuw in maart?).  Maar het onmogelijke is dus mogelijk geworden. Conclusie van de dag: kleine deeltjes maken één geheel. Hopelijk dan toch. En liefst zo snel mogelijk.